Studentenportretten

Eeke Kuiken, Masterscholing 1

Op de Klassieke Academie heeft Eeke Kuiken ontzettend veel geleerd. Ze ervaart de opleiding als één groot feest. In de Vakscholing is de basis gelegd voor een stevige ondergrond van de klassieke kennis van de schilderkunst. En in de Masteropleiding word je heel erg gestimuleerd om je te ontwikkelen in je eigen kwaliteiten. ‘Ik houd niet echt van standaard ‘mooie’ plaatjes,’ zegt Eeke. Tijdens een museum- of galeriebezoek glijdt haar blik over de schilderijen. Ze kan dan onder de indruk zijn van een techniek, vorm of het kleurgebruik.

Maar écht geraakt wordt Eeke wanneer ze iets ziet wat net niet kloppend is, rauw is, of een beetje schuurt. Werk met een bezieling raakt haar en levert volgens Eeke echte schoonheid op. Daar is ze zelf ook op zoek naar in haar werk. 'De gemoedstoestanden van mensen spreken me aan. Ik doe daarvoor onderzoek naar hun emoties, maak daar foto’s van en verwerk die vervolgens in mijn schilderijen,’ zegt Eeke. ‘Sfeer is voor mij heel belangrijk. Ik heb duidelijk mijn eigen handschrift, een gedurfde, losse toets en grote gebaren. Mijn valkuil is dat ik erg chaotisch en ongeduldig ben, gedisciplineerd leren werken is op dit moment mijn grootste leerdoel.’

Ze laat zich inspireren door alles om haar heen en kijkt natuurlijk naar de oude(re) meesters, zoals Rembrandt, John Singer Sargent, maar ook hedendaagse kunstenaars als Nicola Samori, Jenny Saville en Tim Benson. De laatste hebben een hele interessante benadering van het weergeven van de mensfiguur op een manier die niet standaard is. Ze voelt zich ermee verbonden en hoopt dat dat uiteindelijk terug te zien zal zijn in haar eigen werk. 'Op de academie heb ik van elke docent wel iets kunnen leren en iets waardevols mee gekregen. De structuur van de opleiding zorgt ervoor dat de vakken op elkaar afgestemd zijn en projecten en de masterclasses sluiten hier goed op aan.' De lessen van Keimpe van der Kooi, Stein Rietman en Svetlana Tartakovska heeft ze als heel waardevol ervaren. Ze gaven volgens Eeke ruimte om op je eigen niveau technische stappen te maken. In de lessen van Xandra Donders word je uitgedaagd om inhoudelijk over je werk te praten. Je moet je daarbij afvragen wat je belangrijk vindt om te laten zien, welke kunstenaars je daarbij inspireren, en hoe je dit gaat verbeelden in je werk én vooral hoe je daarbij het beeld zodanig ‘manipuleert ’dat je dat ook bereikt. Je leert op deze manier je eigen keuzes in de composities te maken.’


Maarten Dalstra, Vakscholing 1

Geen andere academie heeft Maarten Dalstra overwogen. De Klassieke Academie was precies wat hij zocht. Maarten wil ambachtelijk leren schilderen, de échte techniek leren en dat kan op de Klassieke Academie.

Er is een verschil in wat hij nu maakt en wat hij wil gaan maken. Nu richt Maarten zich op het hem eigen maken van de ambachtelijke technieken. In de vakken compositie en expressie en kunstgeschiedenis kan hij onderzoeken wat hij wil gaan maken. Illustraties van Gustave Dore en de composities van Edward Hopper en David Hockney spreken hem op dit moment het meeste aan. Naast vorm is compositie een sterke kant in zijn werk. De lessen compositie en expressie hebben hem een nieuwe manier van kijken aangereikt en hem geleert te denken vanuit vereenvoudigingen in vlakverdelingen, licht en donker, en expressie.

"Ik sta nog helemaal aan het begin van, wat ik hoop, een lang leven in de kunst. En bij de academie leer ik snel alle bouwstenen om mijn talent om te zetten tot legitiem vakmanschap. Mede door de begeleiding van al geslaagde kunstenaars als leraren. Het heeft me echt anders naar dingen laten kijken, zowel letterlijk als figuurlijk"


Fleur Krist, Vakscholing 2

Tijdens haar middelbare school volgde Fleur Krist schilderlessen bij Fokko Rijkens. Hij was degene die haar wees op de Klassieke Academie in Groningen.Fleur is gefascineerd door animatiefilms als bijvoorbeeld Violet Evergarden en foto’s en kunst van Happy D Artist op Instagram. De emoties daarachter en hoe ze de wereld laten zien en de vervreemding spreken haar daarin aan.

Mensen zijn volgens haar teveel bezig met geld verdienen en vergeten de natuur en de wereld om hun heen. Fleur wil met haar werk laten zien dat het om andere dingen gaat. Fleur woont dichtbij een natuurgebied in Foxwolde. Ze verenigt haar fantasieën met de mooie bloemen, bomen en de weidsheid uit haar directe omgeving.

Zij wil in haar werk laten zien hoe ze zich voelt, emoties laten zien en hoe ze de wereld ervaart. Dat is haar droom. Blij is Fleur dat ze op de Klassieke Academie de juiste technieken leert. Docent Piet Sebens leert haar veel over tonaliteit en kleur. Ruud de Rode leert haar daar weer vrij mee om te gaan.  ‘Elke week leer ik weer wat anders en kom ik ook mijzelf tegen en word ik er me bewust van wat ik al goed kan en waar ik nog hard aan moet werken.’ Ze krijgt de vrijheid in de lessen compositie en expressie om te zoeken naar stijlen die haar inspireren en die ze kan toepassen in haar eigen werk en vooral dat ze zichzelf kan zijn. Ze is er nog niet, zegt ze. Ze zal alle obstakels aangaan op haar reis in de schilderkunst. Ze is er klaar voor!


Erwin van Iwaarden, Masterscholing 2

Erwin van Iwaarden heeft altijd al graag getekend en ontdekte toen hij zich aansloot bij een tekenclub dat hij daar te weinig werd uitgedaagd. Hij gaf zich op voor de Basisscholing aan de Klassieke Academie om een gedegen opleiding te krijgen in het tekenen naar waarneming. Enthousiast geworden door zijn ontwikkelingen schreef hij zich vervolgens in voor de vakopleiding en daarna de masteropleiding hoewel de combinatie met zijn werk en gezinsleven niet eenvoudig was. Gesteund door het thuisfront, de gemotiveerde klas en inspirerende docenten wilde hij niets liever dan de opleiding met succes afronden.

Van Docent Ruud de Rode heeft hij geleerd dat wat je schildert iets geks mag zijn en bij Isabella Werkhoven experimenteerde hij met de textuur en raakte gefascineerd door de veelzijdige wereld van de schilderkunst buiten het Klassieke idioom. ‘Onze werkelijkheid is eigenlijk een hallucinatie die door onze zintuigen in toom wordt gehouden’ citeert Erwin van Iwaarden. Hij is dan ook gefascineerd door alle vervormde beelden die wij continu waarnemen en die we in ons brein ongemerkt tot een logisch en overzichtelijk beeld omzetten zonder te realiseren wat we daadwerkelijk waarnemen.  Hij onderzoekt vaak voorstellingen waarin perspectief, verkortingen en spiegelingen een prominente rol spelen dikwijls gecombineerd met grote contrasten in licht en kleur. Tonaliteit en compositie spelen daarin een wezenlijke rol. De toeschouwer moet zelf op zoek naar de juiste context en deze aan het beeld toevoegen om het tot een logisch beeld in het brein te kunnen omzetten.

Erwin van Iwaarden schildert alla prima met een beperkt kleurpalet. Als bouwkundig ingenieur weet hij met een snelle schets de essentie van een gebouw te pakken. Aan de Klassieke Academie is kleur en gelaagdheid aan zijn werk toegevoegd. In zijn schilderijen verbeeldt hij zijn onderzoeken met Leonardo da Vinci als grote inspiratiebron en fascinerend vindt hij de overeenkomst met het werk van Jan Dibbets. Erwin wil na voltooiing van de academie zich verder blijven ontwikkelen als autonoom kunstenaar. Ieder jaar wordt een eindexamenkandidaat van de Klassieke Academie uitgekozen om de muurschildering in de Nis van Kunstlievend Genootschap Pictura te maken. Dit jaar is Erwin door de eindexamencommissie daarvoor uitgekozen. We houden jullie graag op de hoogte van het resultaat.


Marein Konijn, Masterscholing 2

Eindexamenkandidate Marein Konijn ging naar de Klassieke Academie omdat ze technisch beter wilde worden en dat is gelukt! Van échte leermeesters heeft ze het vak kunnen leren. Ze schildert plekken die bestaan en schildert deze op haar eigen manier. Schilderen is voor haar een zoektocht naar de wereld in haarzelf. Visuele prikkels zijn overal, die absorbeert ze.

Ze zegt: ’En in mijn brein worden die beelden werelden op zich. Juist die verwrongen werkelijkheid, die schilder ik, vervlochten met de emoties van dat moment.’  Docent Peter Durieux heeft haar de basis bijgebracht van tonaliteit, docent Ruud de Rode dat je altijd wel iets boeiends vindt om te schilderen in de gekke werelden die hij voor z’n studenten creëert en Xandra Donders de bewegende lijnen aan de hand van composities in de Donald Duck.

Marein vindt de sterke kanten in haar werk de verfhuid, de stenen die ze bijvoorbeeld schildert zijn ‘voelbaar’, haar sterke vereenvoudigingen in compositie, de tonaliteit en het gebruik van sterke contrasten in licht en donker. Als inspiratiebronnen noemt ze Alex Kanevsky en Carola Schapals. Schapals’s dromerige landschappen waarin delen zijn uitgeschilderd en delen suggestief zijn spreken haar erg aan. Op de vraag of dat ook in haar werk terug te zien is antwoord Marein dat ze wil maken wat ze zelf boeiend vindt en dat ze steeds verder op haar eigen schilderijen zal bouwen. Ze heeft geen stip op de horizon waar ze uiteindelijk naar toe wil. Laat dat graag open. Ze heeft de hoop dat de toeschouwer iets herkent in haar werk. Als dat gebeurt, raakt ze zelf geroerd. ‘Dat mijn werk verbinding met een ander brengt, daar geniet ik intens van’.


Liesbeth Meerding, Masterscholing 2

Ik doe altijd dingen die ik niet kan doen. Op die manier doe ik ze toch’(Citaat van Picasso).

‘Ik ben het vak ingerold’, zegt Liesbeth Meerding. Zij volgde eerst een cursus portrettekenen in haar woonplaats Harlingen en dat smaakte naar meer. Zij heeft de Basisscholing gevolgd en zich toen opgegeven voor de Vakscholing en vervolgens de Masterscholing van de Klassieke Academie en per jaar bekeken wat het werd. Ze houdt van sfeer in een schilderij, en losheid. Dikke, vette olieverf naast stukjes waar haast niets op zit. Olieverf is lekker smeuïg en is rijk aan mogelijkheden en kleur. Ze gebruikt graag een paletmes of een oude doek naast de kwast. Of soms gebruikt ze handen om de verf uit te smeren, of een ramenwisser.

Haar onderwerpen zijn voornamelijk portret en landschap. Ze neemt altijd de zichtbare werkelijkheid als uitgangspunt en werkt net zolang door totdat er een beeld ontstaat dat langzaam ‘naar buiten klautert’, zegt ze. Wanneer er niets meer toe te voegen is aan een schilderij is het af. Dat houdt niet in dat het perfect is, maar biedt wel de opening voor een nieuwe poging. En als het eindresultaat haar blij verrast mag het naar buiten en ergens anders aandacht vragen.

"Ik vind een schilderij boeiend wanneer het meer is dan een knap weergegeven plaatje. Sfeer, suggestie en gelaagdheid zijn daarbij belangrijk, maar ook een fijne toets of een intrigerende vette fout". Ze heeft een fascinatie voor de weerkaatsing van het licht en de bewegingen in het water. Docent Peter Durieux heeft haar het plezier in tekenen bijgebracht, Paul Boswijk het portretschilderen, Xandra Donders heeft haar uitgedaagd verder te gaan op momenten waar ze normaliter gestopt zou zijn,en de Klassieke Academie heeft haar ruimte gegeven om haar gang te gaan.

Monet en Turner zijn haar grote inspiratiebronnen. Ze geven sfeer weer en zijn goed in suggestie, iets wat ze zelf ook beoogt. Na haar eindexamen is Liesbeth gevraagd te exposeren in Museum het Hannemahuis in Harlingen.


Anne Mensinga, Vakscholing 3

‘De Klassieke Academie geeft je instrumenten en een brede basis, en stimuleert je tegelijkertijd je eigen weg te vinden’, zegt Anne Mensinga uit de Vakscholing. Van elke docent leer je weer wat anders. Docent Peter Durieux bijvoorbeeld heeft haar geleerd goed te kijken en haar bewust gemaakt van het licht en donker in composities, het vak compositie en expressie heeft haar geleerd groot te kijken en minder voorzichtig te zijn en meer te denken in grote vlakken en Ruud de Rode  gaf haar de vrijheid om eigen keuzes te maken.

Tonaliteit in donkere toongroepen en vereenvoudigde composities zijn haar sterke kanten. Het werk van Morandi inspireert haar aan vanwege de verstilling en de poëtische weergave van de vereenvoudigde werkelijkheid enPhilip Guston’s werk vanwege de verfstreken die net zo’n grote rol spelen als de voorstelling zelf. De rust en sereniteit, de vereenvoudigde werkelijkheid verheffen tot iets dat boven de werkelijkheid uitstijgt spreken haar bij beide kunstenaars aan. ‘Schoonheid zit in kleine dingen’,zegt Anne. Haar ambitie is werk te maken dat niet aan tijd gebonden is, waar ze rustig van wordt en waar je altijd naar blijft kijken. Mooi als mensen dat zien. Anne zal alle kansen aangrijpen om zich verder te ontwikkelen.


Tekst en foto's door Xandra Donders.