Alumniportret Jantien de Boer

Een beroepskeuzetest op de middelbare school was niet nodig. Jantien wist altijd al wat ze wilde worden. Kunstenaar. ʽIk kon goed tekenen en schilderen en vond het leuk. Ik werd daarin gestimuleerd. Al jong was ik geïnteresseerd in de schilders van weleer. Het was vanzelfsprekend dat ik kunstenaar zou worden.’ Ze staat nog altijd achter die keus.

Wat haar werk over haar zegt, vindt ze moeilijk te benoemen. ʽEen zekere dramatiek en voorkeur voor ‘grootse’ thema’s. Wat er aan zwaarmoedigs in mij zit, probeer ik weg te schilderen in mijn onderwaterdames. Het zijn Ophelia’s die niet verdrinken. Het moment vóór het verdrinken, de hoop dat ze blijven leven, leg ik vast. Ik houd ervan om grote thema’s in een serie te behandelen. Mijn werken van pasgeboren baby’s van zo’n 15 minuten oud, gaan juist over het leven en zijn een ode daaraan. Mijn losse werk, portretten en modellen zijn luchtiger tussendoortjes waarmee ik experimenteer, ook daar houd ik erg van.’ Haar schilderwerk kenmerkt zich door een ferme toets en fris kleurgebruik. Het ontstaansproces, de waarneming aanvullen met fantasie, aldoor werkend vanuit plezier en intuïtie, is even belangrijk voor Jantien als het eindresultaat.

In haar praktijklessen over model in de ruimte in de Masteropleiding probeert ze haar studenten uit hun comfortzone te halen. Zelf haalt ze ook veel uit haar lessen. ʽHet is inspirerend om te zien wat de studenten blijken te kunnen. Als ik ze een lastige opdracht geef, bijvoorbeeld om geen wit te gebruiken, of alleen een paletmes, dan zijn de meesten eerst bang en vervolgens gaan ze er toch vol voor. Ze verbazen zichzelf, dat vind ik prachtig. Ik hoop dat ze het experiment aangaan. Minder op het eindresultaat gericht. Dat ze ook genieten van het proces van het maken en dat het eindresultaat een logisch gevolg is van het plezier ernaartoe.’

Het moederschap heeft het werk van Jantien veranderd. ʽMijn werk is zachter geworden. 3,5 jaar geleden werd ik voor het eerst moeder. Daarvóór was mijn werk tegen het zwaarmoedige aan. Daarna heb ik moeten zoeken naar mijn vorm. Nu begrijp ik dat ik ben veranderd door het moederschap en dat logischerwijs mijn werk is mee veranderd. Ik heb het gevoel dat ik mijn vorm nu pas weer aan het vinden ben. In praktische zin is het natuurlijk ook anders, ik kan niet meer 6 dagen per week schilderen. Ik werk efficiënter. Ik produceer hetzelfde in minder uren.’

Over haar toekomst als kunstenaar maakt Jantien zich niet veel zorgen. ʽEr zijn goede galeries die mij representeren, ook in het buitenland. In Sicilië, Parijs. Zo gaaf! Dat had ik 3 jaar geleden niet bedacht. Ik ben erg dankbaar voor de kansen die mijn galeries mij geven. De combi schilderen en lesgeven vind ik een hele fijne, ook in verband met het sociale aspect, in je atelier ben je alleen. En je kunt zeker met de Masterstudenten goed bomen over het vak: iedereen is met kunst en met eigen ontwikkeling bezig. Om in een museumcollectie te worden opgenomen, bijvoorbeeld het Drents Museum, dat is een droom, maar ik ben nu al heel tevreden.’