“Ik dacht altijd dat tonaliteit het belangrijkste was in mijn werk – minimale kleuren, subtiele overgangen – maar door de lessen van Keimpe in Vakscholing 3 heb ik een nieuwe waardering voor kleur gekregen. Kleur hoeft niet de boventoon te voeren, maar kan een werk wel veel krachtiger maken. Dit project versterkte dat nog eens extra: we mochten volop experimenteren met extreme kleurcontrasten, zoals neonkleuren. Heerlijk om even uit de bocht te vliegen en te ontdekken wat wel of niet bij je past. Keimpe gaf daarbij geweldige tips en feedback”, vertelt student Esther de Heer.
Esther de Heer bezig met haar stilleven met bloemen. Rechts werk van Marieke Koerselman
Drie dagen lang ging het bij de workshop Master ‘Maximale Kleur’ met Keimpe van der Kooi over het schilderen met ‘heftige’ kleuren: hoe kun je met reflecterende, fluorescerende kleuren samen met traditionele olieverf tot een kleurencompositie komen. Keimpe spoorde de studenten aan dicht bij zichzelf te blijven: onderzoek wat kleur met jou doet en of dat iets toevoegt aan je werk.
“Keimpe kan op een inspirerende manier vertellen en dingen duidelijk maken. Neonkleuren waren voor mij onbekend terrein, nog niet eerder meegewerkt en daarom was het spannend en leuk om dit experiment aan te gaan”, aldus Noah Remmelts. “Ik heb drie studies gemaakt: een kat, een vaas met een bloem erin en een vaas met een bos bloemen. Hierbij heb ik de neonkleuren als ondergrond gebruikt en er daarna met normale kleuren overheen geschilderd maar wel zo dat de neonkleur zichtbaar blijft. Neonkleuren zijn van zichzelf erg aanwezig en lijken af en toe bijna licht te geven. Onder blacklight geeft dit wel een cool en vervreemdend effect. Ik denk niet dat neonkleuren wat voor mij zijn, maar dankzij deze workshop Master ben ik daar achter gekomen.”
Schilderij van Noah Remmelts
Links werk van Maggie van Buiten en rechts van Johanna Teuben
Jesamine Totañes creëerde een stilleven met een rood-wit gestreept tafelkleed, glazen en een fles; een subtiele verwijzing naar de sfeer van een afterparty. “Mijn uitgangspunt was het werken met neon: puur, direct en intens. Een palet bestaande uit enkel neonkleuren en wit vormde de kern van mijn experiment. Wat ik in deze dagen heb geleerd, is dat zelfs met zo’n beperkt palet een volledige en gebalanceerde compositie mogelijk is. Tijdens het schilderen ontdekte ik dat het langdurig kijken naar neonkleuren mijn kleurwaarneming veranderde: gewone tinten leken plots donker of bruin en bij het mengen van neons onderling verdween het levendige, lichtgevende karakter van de kleur. Ik genoot van het proces omdat ik van kleur houd. Hoe langer je naar neonkleuren kijkt, hoe meer ze voor je ogen normaal beginnen te worden. Toch kreeg ik tijdens het schilderen af en toe hoofdpijn; ik moest regelmatig even afstand nemen of wegkijken om mijn ogen te laten verfrissen!”
Stilleven van Jesamine Totañes en rechts haar vertaling in verf
Esther: “Mijn werk werd uiteindelijk een stilleven met bloemen met een bijna zuurstokroze uitstraling. Door de achtergrond in donkere tinten te houden, waar af en toe wat neonroze doorheen schemert, komen de bloemen nog feller naar voren. Als kers op de taart had Keimpe op de laatste dag een blacklight meegenomen, wat een ongelooflijk leuk en verrassend effect gaf.” Of zij vanaf nu meer ‘heftige’ kleuren gaat gebruiken in haar werk? “Waarschijnlijk niet in de vorm van neonkleuren maar ik heb ontdekt hoe krachtig een felle kleur kan zijn ten opzichte van onverzadigde, tonale gebieden. Wat me vooral verbaasde, is dat kleuren die we normaal als sterk of verzadigd ervaren, ineens volledig wegvallen naast neonkleuren. De schaduwtinten in de oranje roos, bijvoorbeeld, zijn geschilderd met cadmiumrood en cadmiumoranje. Dat gaf een onverwacht en bijzonder resultaat”
