Masterclass van Maksim Nurulin

Docent Maksim Nurulin

Als je op zondagmiddag 30 september de deur van de academie opendoet en achter het gordijn spiekt, zie je een groot aantal ezels naast elkaar geperst met daarachter overal rode, geconcentreerde gezichten. Het geluid dat in het lokaal heerst is een verwoed en vlug vegen op papier. Achter de ezels staat op het podium model Carmen, naakt, kaarsrecht en schijnbaar onaangedaan. Tussen de ezels door loopt een man met afritsbroek en colbert en net zulke rode konen als de rest. Met een combinatie van verlegenheid en trots kijkt hij de zaal rond. Vervolgens zoekt hij het papier af van een student en neemt haar krijtje over. Hier en daar probeert hij haar eerst woordelijk wat uitleg te geven, waarin hij ietwat ongemakkelijk is. Maar zodra zijn hand vloeiend het papier over vliegt, begint de student acuut te knikken.

Na de les en de bespreking, waarbij Maksim Nurulin zegt trots te zijn op het harde werk dat iedereen heeft verricht, volgt ontspanning en bedrijvigheid. Er wordt opgeruimd, gelachen. Men fixeert of past nog snel aan. De geur van haarlak drijft de ruimte in. In de kantine wordt wijn en hapjes op tafel gezet. Tussendoor hinkt Carmen. ‘Mijn voetbed doet zeer!’ grijnst ze. Ze heeft vijf uur geposeerd. Susan Ekkel ruimt haar ezel niet meteen op. ‘Ik zag net ineens dat zo’n zwarte rand eromheen veel diepte geeft.’ Ze laat het zien en is meteen tevreden over het resultaat. ‘Ja! Zie je?’ Ook andere deelnemers zijn enthousiast. ‘Geweldig! Inspirerend’, zegt Anne-Rixt Kuik tijdens de les. Bea Peetsma is tevreden: ‘Ik deed vorig jaar de basisscholing. Heel leuk. Dit is weer heel wat anders.’

Bij de naborrel vertelt de Moskouse docent wat hem opgevallen is. Is er een verschil tussen de Nederlanders en de Russen? Nou ja, de Russen zijn wat minder open, zegt hij zelfbewust, met een klein glimlachje. Maar hij ziet eigenlijk juist niet echt een verschil tussen de lessen die hij in Rusland geeft en deze hier. Er zijn praktische verschillen – het pastel waarmee hij gewend is te werken was lastig op ons dunnere papier, de studenten zijn niet gewend zo lang te tekenen en meteen met details bezig te kunnen gaan. Maar het gaat hem vooral om de gretigheid van willen maken, die overal hetzelfde is. ‘Ik kon niet zo goed uitleggen, maar ik werd heel goed begrepen’, verduidelijkt hij. Het willen ontwikkelen, willen tekenen, willen opnemen, dat is tenslotte woordeloos en universeel. Nurulin is tevreden. Die wens was er en de masterclass die hij gaf heeft hem en zijn deelnemers niet teleurgesteld.

Masterclass Maksim Nurulin