Medewerkersportret Auke de Vries

Auke de Vries, meer dan een werkplaatsassistent.

Al in het eerste jaar van de Klassieke Academie raakte Auke betrokken. ‘Ik deed alles wat zich aandiende. Eerst als vrijwilliger, later voor stichting Weerwerk als Melkertbaan. Bij de grafiekafdeling en later ook de beeldhouwafdeling aan de Timpweg.’ Hij zat op de technische school en studeerde in Delft en heeft overwogen om technische natuurkunde te gaan doen. ‘Ik heb veel gezeild, onder meer naar Lissabon, Suriname, maar voornamelijk in Zweden met kunstenaarsboten. Ik heb ijs gekapt in Stockholm, met kinderen gewerkt, in de gelddrukkerij gestaan.’ Kortom Auke is van alle markten thuis en heeft bepaald geen standaard bestaan geleid. Maar de kunstenaarswereld lijkt een rode draad in dat bestaan te vormen.

Zijn werk bij de Klassieke Academie is eigenlijk ook één groot avontuur. Geen dag is hetzelfde. En als student kun je niet om Auke heen. Of je nou aan de tafel zit in de kantine van de Paradijs, je tekeningen in een kast legt of de drukpersen bedient, Auke heeft er de hand in gehad. Letterlijk en figuurlijk. Maar ook de meer technische klussen schuwt hij niet. Zo legt hij net zo makkelijk verwarming, ventilatie en verlichting aan.

De laatste tijd zit hij voornamelijk bij de grafiekafdeling. Zijn rol is die van werkplaatsassistent, maar hij heeft ook alle drukpersen opgehaald, verhuisd, in elkaar gezet. Werkplaatsassistent is daarom een te beperkte benaming. ‘Samen met anderen heb ik de beeldhouwopleiding van de Timpweg hierheen verhuisd. We hebben de keramische oven nog uit Hengelo opgehaald, een hele toer want dat ding paste maar net in het busje. Heb een vorkheftruc geregeld bij mensen die daar in de straat aan het werk waren om hem erin te krijgen. Ik heb planken gemaakt om beelden op te laten drogen, en dan is alles klaar en dan loopt de opleiding niet door. Dat vind ik erg jammer. Er zat een enorm enthousiasme in die studenten.’

Hoogtepunten zijn er genoeg te melden over zijn tijd bij de Klassieke Academie. Hij zat eens model bij de lessen van Jon Gardella. ‘Bij schilderen moet het model steeds terugkomen in dezelfde stand met hetzelfde licht. Daarvoor heb ik nog de blindering gemaakt. Het beeldhouwmodel moet juist steeds van invalshoek en belichting veranderen. Daarvoor maakte ik een draaitafel. Van mij is een een-op-een-beeld gemaakt. Precies nagemeten met een krompasser. Rare ervaring om jezelf afgebeeld te zien. Alsof je gefileerd en gedefinieerd wordt.’ Twee keer ging hij met Jan van Loon naar Tenerife. Een keer privé en een keer met een klas. Dat hoorde er gewoon bij. Met Jan en Riny voer hij mee met zeilschip de Mars. ‘Samen met studenten, varen door het Groninger landschap. Kopje koffie onderweg. Prachtig.’ En misschien wel het belangrijkste: ‘Met elkaar onderling is het ook leuk op de academie.’