Interview met Anuschka de Smidt

Anuschka had van tevoren niet kunnen bedenken wat voor impact de Klassieke Academie zou hebben. ʽWat begon als een bijna naïeve honger naar kennis en kunde, heeft geleid tot een rijk leven met kunst en het creëren ervan. Door alle aandacht voor compositie, anatomie, tonaliteit, vorm, kleur en technieken, is in de lessen een stevige basis gelegd voor mijn identiteit als beeldend kunstenaar. Want ook dat laatste komt bij de academie ruim aan bod: wie ben je en wat wil je bereiken? Een lastige vraag, waarop ik gedurende de opleiding steeds beter grip kreeg.

Na de academie ging er een wereld voor mij open met exposities, opdrachten en leuke ontmoetingen. Hoewel ‘na de academie’ ook maar heel betrekkelijk is, want ik ben nu bij de KA betrokken als docent en als medeoprichter van de alumnivereniging AKKA. Bij het ene draag ik de kennis over en hopelijk ook het plezier dat je beleeft aan het maken van je eigen beeldtaal. Bij AKKA is dat plezier er ook. Samen laten we ons zien in exposities door het hele land.

Mijn werk laat een andere kant van mijzelf zien. In het ʽgewone’ leven ben ik nogal druk. Met een baan, vrijwilligerswerk, AKKA, lesgeven, sociale gezelligheid en (dus) altijd met en samen met mensen. Mijn atelier staat in schril contrast, want dat is een baken van rust met uitzicht op het wijdse Groninger platteland, hoge luchten en geen telefoon of WIFI. Daar komt niemand, ben ik alleen en is het stil. Het zou maar zo kunnen dat dit helpt bij de verstilling die ik zoek in mijn werk. Het helpt ook bij het ongestoord en minutieus bestuderen van de kleinigheden die ik gelaagd schilder, vaak in eitempera maar ook in andere materialen. Een vergeten peul of een rommelig doorgeschoten radijsje, hoe langer je kijkt, hoe mooier het wordt. Juist dat probeer ik een podium te geven. Omdat we in onze drukte vaak de schoonheid over het hoofd zien en in de kliko gooien. Omdat die lelijke knol het gewoon verdient om in volle glorie vastgelegd te worden!’