Medewerkersportret Tjitske Zuiderbaan

Tjitz – No nonsense no niche

Hoe kon ik niét gaan schrijven. Met een vader met uitgeversambities bij de Arbeiders Pers en een moeder als correctrice bij de Zwolsche Courant. De dummy’s die mijn vader meenam naar huis, schreef ik vol met verhaaltjes over meisjes en paarden (later over jongens zonder paarden). Na jarenlange professionele omzwervingen door kunst, horeca en zakelijke advieswereld, zet ik mijn liefde voor taal tegenwoordig beroepsmatig in. En zo ben ik ook bij de Klassieke Academie terechtgekomen.

Ik kende Tom nog van Minerva, waar ik destijds de ‘vrije afdeling’ volgde en vaak model voor hem stond. Toen ik 30 jaar later een financieel mindere periode doormaakte, besloot ik om weer model te gaan staan. Ik maakte een afspraak met Tom en kon bijna meteen beginnen. Dat viel best tegen. De tand des tijds heeft mijn uithoudingsvermogen niet onaangeroerd gelaten… We raakten in gesprek. Ik vertelde hem dat ik moeite had om werk te vinden als tekstschrijver en (toen nog) vertaler. Dat kwam goed uit! De website moest naar het Engels vertaald worden, of ik dat kon doen. Van het een kwam het ander en toen er iemand vertrok die de teksten voor de academie schreef, kon ik zo door-schuiven. Nu schrijf ik bijna alle teksten voor de nieuwsbrief en ook de artikelen voor de externe media. Het liefst doe ik de interviews. Ik vind het een uitdaging om in een relatief kort gesprek tot iemands kern door te dringen.

Van het abstracte specialistische jargon van de zakelijke dienstverlening, het empathische maar wervende taalgebruik van de NGO, tot de persoonlijke intimiteit van de human interest column. Ik beheers het allemaal. Breed georiënteerd? Jazeker! Die afwisseling in vorm en inhoud houdt me scherp. En blijkbaar heb ik mijn niche nog niet gevonden…