Alumniportret Milan Smidt

Milan Smidt

Milan Smidt

Interview met Milan Smidt

Scarabee/mestkever (hiëroglief): [xpr] vertalen als: 
1) Ontstaan
2) Scheppen
3) Transformeren

In zijn kleine appartement met uitzicht op de Oosterhaven werkt Milan Smidt tussen de sanseveria’s en de maskers aan twee kleine studies van een mestkever, voorzichtig vastgespijkerd boven zijn bureau. Mythes hebben Milan altijd al geïnteresseerd. “Veel van mijn inspiratie haal ik uit Indiase en Egyptische legendes,” vertelt hij me. “Zo lees ik op het moment het Bardo Thodol, het Tibetaanse Boek van de Doden. Men gelooft daar dat de ziel na de dood nog een tijdje in het lichaam blijft en kan luisteren naar wat er gezegd wordt.”

milan 1 (900x599)Milan werd christelijk opgevoed. “Rond mijn twintigste begon ik te twijfelen. Ik zag zo veel slechts gebeuren, ik zag zoveel hypocrisie in de kerk. Hoe konden deze mensen beweren God te kennen? Hoe kon God wijs en goed zijn?” Deze switch in zijn manier van denken heeft veel invloed in Milans’ werk. “Veel van wat voor mij waar was, viel plotseling weg. Ik kwam in een onzekere periode terecht. Mijn verlies kreeg een belangrijke rol in mijn schilderijen en ik ging proberen de eenzame ziel vast te leggen. Ik ben ook gefascineerd door de donkere werken van Goya. Je moet een zekere bagage hebben om je kunst dieper te maken.” Milan werd door een kunstenaar met wie hij contact had op de Klassieke Academie gewezen. “Ik tekende al van jongs af aan. Mijn ouders hebben me daarin altijd aangemoedigd.  Mijn liefde voor de kunst heb ik van beide kanten. Toen ik wilde leren schilderen hebben ze me ook enorm ondersteund.”

milan 9 (900x599)Met zijn figuratieve werk levert Milan kritiek op de moderne kunst. “Er zijn zo veel stromingen, het is alsof mensen verdwaald zijn. Ik ben altijd jaloers geweest op oude culturen. Daar zit nog een duidelijke lijn in de kunst en een ziel.”

Interview: Stefan Hageman. Foto’s: Xandra Donders.