Alumniportret Elvira Dik

Elvira Dik

Elvira Dik

Interview met Elvira Dik

“Mijn eerste werk schilderde ik toen ik zes was.” Elvira Dik laat trots een oud schilderijtje zien, bruin met groen, heel abstract. “Sindsdien heb ik heel wat weggetjes bewandeld. Van ‘knap-hoor’-stilleventjes tot theatrale collages. En de Klassieke Academie heeft me daarbij enorm geholpen.” Heel anders is het hyperrealistische werk waar ze nu aan werkt. Terwijl ze gevaarlijk dicht bij het trapgat zit, schildert Elvira de schedel van een monnik en twee teddybeertjes, met een paar pauwenveren op de achtergrond.
Na de Klassieke Academie maakte Elvira een enorm succesvolle serie collages. “Dat ging prima,” vertelt ze me bescheiden. “Maar ik wilde ondertussen toch weer lekker realistisch schilderen. Dus toen ben ik met mijn macrofiguratieve serie begonnen, waarin de werkelijkheid gefilterd wordt door gevoel. Ik wilde mijn werken toen ik voor het eerst naar de KA ging al realistisch maken, maar ik was bang de zoveelste stillevenschilder te zullen worden.”

Resonantie bij de kijker is Elvira’s doel. Met de diepere betekenissen, de haast surrealistische stofuitdrukking en het sterke licht- en schaduwspel wil ze ingaan op de diepere gevoelens en emoties van de kijker en een grotere reactie opwekken dan een puur ‘oeh, knap hoor’. “Ik wil met mijn werken ook de schaduwkant van het leven uitbeelden. Ik wil iets ergs, zoals de vluchtelingencrisis of de constante strijd tussen Oost en West, uitbeelden met iets aantrekkelijks, een opengespleten pompoen of een Hema-taart met twee taartscheppen.”elvira taart

Onder andere door haar vele bezoekjes aan haar kunstzinnige buren, waar ze in aanraking kwam met zowel de muziek als de schilderkunst, is Elvira altijd heel gefocust en gedisciplineerd geweest. Vanaf de vooropleiding had Elvira al één speerpunt: met haar werk wilde ze de wereld in. En onder andere door de goede zorg van de Klassieke Academie lukt dat haar. “De academie was voor mij een feest. Toen ik achttien was, moest ik kiezen tussen het conservatorium en de kunstacademie. Ik heb toen voor een pijporgelopleiding gekozen. Een machtig instrument, maar ook heel eenzaam.” Die eenzaamheid valt goed terug te vinden in haar collages. Kleine figuren, alleen in donkere ruimtes, starende in het niets, op zoek naar hun innerlijke klank.

Elvira Dik

Ze maakte haar keuze voor het conservatorium omdat het veiliger was. “Pas later kwam ik er achter dat ik toch wilde leren schilderen. Dat ik de technieken wilde leren, nodig om me te uiten. Daarom ben ik heel blij met de Klassieke Academie, die heeft mij dat geleerd.”
De academie is Elvira dus goed bevallen. Naar eigen zeggen vervulde deze een behoefte waarvan ze niet wist dat die zo sterk was: “het is goed dat de KA vooral in de eerste jaren heel erg op de ambacht hamert. Je moet eerst leren schilderen, daarna kun je pas leren zeggen wat je wil. De keuze voor de Klassieke Academie is een keuze die ik had willen maken toen ik achttien was. En heeft me enorm bevrijd!”

Interview Stefan Hageman. Foto’s Xandra Donders.