Alumniportret Anne-Rixt Kuik

In haar schilderijen vertelt Anne-Rixt Kuik een verhaal. `Het verhaal van emotie. Daar kun je mensen mee raken. Dat is mijn doel. Ik probeer momenten van geluk en ernst in één beeld samen te krijgen. En ik speel met de verfhuid.’ Dat is te zien aan haar eindexamenwerk. Daarin speelt de verfhuid een prominente rol. `Met mijn epoxywerken probeer ik de gelaagdheid van mijn modellen weer te geven. Ik wil hun complexiteit laten zien. Hun kracht, schoonheid, maar ook fragiliteit. Als je goed naar iemands uiterlijk kijkt zie je de persoon erachter. Ik wil die huid letterlijk openbreken.’

Duwen en trekken

Momenteel experimenteert ze met epoxy, en combineert hierin technieken als fresco, alla prima en gelaagd schilderen. Sommige schilderijen zijn in wel 8 lagen opgezet. Ze duwt en trekt pigmenten en verf door de epoxylaag. ‘Je hebt dan geen controle over de uitkomst. Ik ben best een controlfreak en het is een uitdaging om los te laten. Techniek moet je eerst leren voordat je kunt loslaten. In theorie beheers ik alle technieken, maar nu geef ik er mijn eigen invulling aan.’

In het hoofd

Anne-Rixt schildert portretten zonder herkenbare achtergrond. ‘Voor mij gebeurt er zo veel in een hoofd, die plooi in de huid, die ogen. Elke minuut die ik aan een lap besteed is een minuut te veel. Doe ik dat wel dan zit er minder liefde in het schilderij en dat breekt het beeld. Dat werd op de academie niet altijd begrepen. Dan werd mij gevraagd: Waarom schilder je alleen het gezicht? Als je het materiële weghaalt blijft alleen de mens en zijn emotie over. Bovendien vertel je het sterkste verhaal door die dingen te schrappen die jou niet raken. Als je alleen de momenten kiest die jou wel raken ben je het eerlijkst als schilder.’

Aboriginals

Tijdens haar verblijf in Australië leerde Anne-Rixt anders kijken. Ze woonde, en studeerde kunst, in Brisbane. ‘Ik was altijd al gefascineerd door de Aboriginal cultuur. Het is een van de laatste culturen die in aanraking kwam met de Westerse mens. Ik wilde even zo ver mogelijk weg van de Westerse traditie met haar regels. Ik ben een half jaar lang helemaal in die Aboriginalcultuur gedoken. Ik vind het prachtig hoe puur zij nog naar andere mensen kijken.’

Bonnard

Op de eindexamenexpositie is Anne-Rixt ‘opgepakt’ door galerie Bonnard in Nuenen. Ze ziet dit als een mooie kans. ‘Het is geweldig dat ik een podium krijg om dit te laten zien. Ik sta helemaal achter wat ik doe, maar het blijft spannend wat anderen ervan vinden.’