Op zoek naar Mata Hari

Niels Smits van Burgst draagt de Klassieke Academie voor BeeldendeKunst een warm hart toe. Hij hoefde er dan ook niet lang over na te denken toen hij werd gevraagd om een masterclass te geven in het kader van het Mata Hariproject. ‘Figuratie was lang niet gewenst, maar voor de schilderkunst is het juist van belang dat er vanuit de waarneming gestudeerd wordt. Heeft iemand werkelijk een visie dan heeft hij vaardigheid en vakkennis nodig om die ook zichtbaar te maken. Soms kom ik in mijn werk dicht bij mijn visie op de werkelijkheid, maar het blijft verdomde lastig.’

Niels heeft zich ter voorbereiding verdiept in Mata Hari. ‘Ik heb niet zo veel met haar, maar ik denk dat ze een schone dame was met exhibitionistische neiging. Ze had iets dat haar aanbidders maar wat graag wilden hebben. Dat geeft een vreemd soort machtsverhouding. Je moet erg sterk in je schoenen staan om daar niet mee te gaan spelen, want het spel kan zich tegen je keren. Ik vind het onderwerp op zich niet belangrijk. Het gaat erom wat je naar aanleiding van het onderwerp wilt laten zien en hoe je dit doet. Het is de zware taak van de studenten zich een voorstelling te maken van deze dame en een vormgeving te zoeken die haar past, suggestief, zonder al te verhalend te worden. Ik hoop straks te kunnen zién wie Mata Hari was.’

Als kind was Niels vrij teruggetrokken terwijl hij diep in zijn hart eigenlijk wel in de schijnwerpers wilde staan als kindsterretje.  Dat lijkt haaks te staan op het beroep van kunstenaar, of toch niet? `Als volwassen schilder kun je jezelf verschuilen achter je ezel terwijl je juist voor je schilderijen een podium zoekt.’ Op de havo adviseerde zijn tekenjuf Connie Konings hem om naar de kunstacademie te gaan. Ze voegde er wijselijk aan toe dat hij voor grafisch ontwerpen moest kiezen. Daar kon je tenminste wat mee verdienen. Niels volgde haar advies op, maar werd er niet gelukkig van. `Het was een prachtstudie, maar de onderwerpen en de uitvoering van producten in opdracht, leken de kern van het verhaal niet te raken. Met veel bombarie ben ik met autonoom werk afgestudeerd. Meteen daarna besloot ik dat ik alleen nog mensen in hun natuurlijke omgeving wenste te verbeelden, in verf wel te verstaan. In mijn werk bekijk ik hoe het is om nu te leven. Wat mijn werk over mezelf zegt? Dat laat ik graag aan anderen over…’

Pop-Up expositie: vrijdag 20 oktober 15:00u Paradijsvogelstraat 16, Groningen